AI ਹੁਣ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਡਰਾਫਟ ਲਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਖੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬੇਢੰਗੇ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੁਚਾਰੂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗਤੀ ਮੌਲਿਕਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਅਨੁਭਵ, ਸੰਦਰਭ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਲੋੜੀਂਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਆਈ ਵਰਕਫਲੋ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲਿਖਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ
ਲਿਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਰੁਟੀਨ ਬਣ ਗਈ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਚੁਣੋ, ਨੋਟਸ ਲਓ, ਇਸਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਬਣਾਓ, ਪਹਿਲਾ ਡਰਾਫਟ ਲਿਖੋ, ਡਰਾਫਟ ਨੂੰ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕਰੋ, ਅੰਤਿਮ ਪਰੂਫਰੀਡ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰੋ। AI ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੈ।
ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਢਾਂਚੇ ਲਈ AI ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਖੋਜ ਨੋਟਸ ਦਾ ਸਾਰ ਦੇਣ, ਟੈਕਸਟ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਓ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ। ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਂ/ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਬਰਬਾਦੀ ਵਿੱਚ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।
AI ਲਿਖਣ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਇੱਕ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਲੇਖਕ ਦੀ ਬਜਾਏ AI ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਵਜੋਂ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਨਤੀਜੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
AI ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ:
- ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਰਕਪੂਰਨ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਨਾ;
- ਵਿਕਲਪਿਕ ਸਿਰਲੇਖ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ;
- ਲੰਬੇ ਪੈਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਨਾ;
- ਦੁਹਰਾਓ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ;
- ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦੇਣਾ;
- ਹੋਰ ਸੰਪਾਦਨ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਡਰਾਫਟ ਬਣਾਉਣਾ।
ਇਹ ਫੰਕਸ਼ਨ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੁਝ ਮਕੈਨੀਕਲ ਕੰਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸੋਚ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਮਨੁੱਖੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਉੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਜਨਰੇਟਿਵ ਏਆਈ ਦਾ ਆਧਾਰ ਕਿਸੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕਿਹੜੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਜਾਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਇੰਜਣ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਆਉਟਪੁੱਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਵੀਨਤਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਰਜਣਾਤਮਕਤਾ ਵਧੇਰੇ ਸੁਧਾਰਵਾਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ, ਭਾਵਨਾ, ਨਿਰੀਖਣ, ਜਾਂ ਬੇਤਰਤੀਬ ਸੰਗਠਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਸੁਤੰਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਰਿਪੋਰਟਰ ਇੱਕ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਵਾਲੇ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਸਮੀਖਿਅਕ ਇੱਕ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਵੀਂ ਐਪ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਰਿਪੋਰਟਰ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਿਪੋਰਟਰ ਦੁਆਰਾ ਕਵਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਮੁੱਦਾ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਬਣਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
AI ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਣ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸ਼ਰਮ, ਉਤਸੁਕਤਾ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤਜ਼ਰਬਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਚਾਰਾਂ/ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲੇਖ ਨੂੰ ਚਿਪਚਿਪਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਅਸਲੀ ਵਿਚਾਰ ਅਕਸਰ ਅਸਾਧਾਰਨ ਕਨੈਕਸ਼ਨਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ
ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਅਕਸਰ ਉਦੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ।
ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਆਰਟੀਫੀਸ਼ੀਅਲ ਇੰਟੈਲੀਜੈਂਸ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਦੀ ਲਿਖਣ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਰੂਪਕ ਵਜੋਂ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ AI ਲਿਖਣ ਦਾ ਖਰੜਾ ਕੱਚਾ ਫੁਟੇਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸੰਪਾਦਕ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਚੁਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਬਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਉਹ ਰਚਨਾਤਮਕ ਸਬੰਧ ਸਧਾਰਨ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਿਆਖਿਆ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖੀ ਫਾਇਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ
AI ਲਿਖਣ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਵਿਆਕਰਨਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਹੀ ਉੱਤਰ ਵੀ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਉੱਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਕਲੀ ਸਮੱਗਰੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮੀਕਰਨਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਵਾਜਬ, ਮੂਰਖਤਾਪੂਰਨ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਵੈਧਤਾ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਅਤੇ ਬੋਰਿੰਗ ਰੀਹੈਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅੰਤ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰਕਪੂਰਨ ਦਲੀਲ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਮਦਦ ਜਾਂ ਸਬੂਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਇਸ ਲਈ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਰਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਕਿ ਕੀ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਸਹੀ, ਢੁਕਵਾਂ, ਜਾਂ ਬੇਲੋੜਾ ਹੈ।
ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਰਣਾ ਅਜਿਹੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ:
- ਕੀ ਇਹ ਬਿਆਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਹੈ?
- ਕੀ ਇਹ ਉਦਾਹਰਣ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ?
- ਕੀ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ?
- ਕੀ ਸੁਰ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ?
- ਕੀ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਗੁੰਮ ਹੈ?
- ਕੀ ਇਹ ਪੈਰਾ ਅਸਲੀ ਮੁੱਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ?
ਇਹ ਫੈਸਲੇ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮੱਗਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਏਆਈ ਡਰਾਫਟ ਨੂੰ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹੁਨਰ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ AI ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲੇਖਕ ਮਸ਼ੀਨ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ, ਵਧੇਰੇ ਵਿਲੱਖਣ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਉਪਯੋਗੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿਆਕਰਣ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੈ।
ਏਆਈ-ਲਿਖਤ ਸਮੱਗਰੀ ਤੱਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕਸਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉਹੀ ਰੀਸਾਈਕਲ ਕੀਤੇ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਨੁਮਾਨਯੋਗ ਹੈ। ਕੁਝ ਪੈਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਾਕ ਪੈਟਰਨ ਬਹੁਤ ਸਮਾਨ ਜਾਪ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਕਲੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸੰਪਾਦਕੀ ਸੁਧਾਰ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਲੇਖਕ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਲੈਅ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਥਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰਿਵਰਤਨ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਟੀਕ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ AI ਹਿਊਮਨਾਈਜ਼ਰ ਇਸ ਪੜਾਅ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਸਖ਼ਤ ਜਾਂ ਫਾਰਮੂਲੇ ਵਾਲੇ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨਰੇਟਿਵ AI ਜੋਖਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ 'ਤੇ NIST ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ AI-ਉਤਪੰਨ ਆਉਟਪੁੱਟ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਪਾਦਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਬਦਲਣਾ। ਅਰਥ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰ ਦੀ ਅੰਤਮ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਲੇਖਕ ਦੀ ਹੈ।
ਏਆਈ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ-ਮੁੱਲ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ ਏਆਈ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਫਾਇਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਏਆਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਖਦਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਪਾਓਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਸੋਚ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਥਕਾਵਟ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਦੇ ਸਕੋ।
ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਡਰਾਫਟ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਇਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਸਕਦਾ ਹੈ - ਜਾਂ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਸੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ, ਕਿਸੇ ਤੱਥ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ, ਕਿਸੇ ਉਦਾਹਰਣ ਨੂੰ ਪੰਚ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਲੇਖ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੱਤ 'ਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਖੋਜ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁਸ਼ਟੀਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
AI ਜਾਂਚ ਲਈ ਸੰਭਾਵਿਤ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਜੇ ਵੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੱਥ ਅਤੇ ਅੰਕੜੇ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਵਾਲੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਤਪਾਦ ਜਾਣਕਾਰੀ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਗਿਆਨ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗਲਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਣਾ ਅਜੇ ਵੀ ਗਲਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਲੇਖਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੀਮਤੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੁਣ ਸਧਾਰਨ ਟੈਕਸਟ ਜਨਰੇਸ਼ਨ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੁੱਲ ਹੈ:
ਲੇਖਕ ਸੰਪਾਦਕਾਂ, ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ, ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਰਣਨੀਤੀਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਸੰਚਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਇਹ ਉਹ ਪਹਿਲੂ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਅਰਥ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਤੱਥ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਆਪਣੇ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਕਿਉਂ ਹੈ।
ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਰਣੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਏਆਈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇਨਪੁਟ ਵਿਚਕਾਰ ਸਹੀ ਸੰਤੁਲਨ ਚੁਣਨਾ
ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵਰਕਫਲੋ ਕੰਮ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਰੇਖਾ ਬਣਾਉਣ, ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁਨਰਗਠਿਤ ਕਰਨ, ਜਾਂ ਵਿਕਲਪਿਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵੇਲੇ AI ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਨਰੇਟਿਵ AI 'ਤੇ ਯੂਨੈਸਕੋ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਇਹਨਾਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਪਹੁੰਚ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਵਧਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ:
- ਮਾਹਰ ਵਿਆਖਿਆ;
- ਮੂਲ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ;
- ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ;
- ਬ੍ਰਾਂਡ ਦੀ ਆਵਾਜ਼;
- ਪ੍ਰੇਰਕ ਤਰਕ;
- ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਤਸਦੀਕ;
- ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਏ ਜਾਂ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣਾ।
ਟੀਚਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਏਆਈ ਨੂੰ "ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਲਿਖਣ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਲਾਭ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖੀ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਿੱਟਾ
AI ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ, ਸਮਾਪਤ, ਆਲੋਚਨਾ ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। AI ਜੋ ਨਹੀਂ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਉਹ ਹੈ ਲਿਖਣ ਦਾ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹਿੱਸਾ; ਫੈਸਲੇ ਜੋ ਲੈਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਲੋੜੀਂਦਾ ਤਜਰਬਾ, ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਟੈਕਸਟ ਵਾਲੀਅਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਣਗੇ; ਉਹ ਉਹ ਹੋਣਗੇ ਜੋ AI ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ ਵਰਤਣਾ ਸਿੱਖਣਗੇ, ਪਰ ਜੋ ਫਿਰ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਰੱਖਣਗੇ।
