विश्वले उब्जाउने खाद्यान्नको ठूलो हिस्सा कहिल्यै प्लेटमा पुग्दैन किनभने यो कहिल्यै पर्याप्त चिसो हुँदैन। FAO को तथ्याङ्कले विश्वव्यापी उत्पादनको लगभग १२ प्रतिशत, प्रति वर्ष लगभग ५२ करोड ६० लाख टन घाटा हुने देखाएको छ।
अचम्मलाग्दो कुरा संख्या होइन। स्थान हो। धेरैजसो क्षति माथिल्लो भागमा हुन्छ, किनमेल गर्नेले कार्टन उठाउनुभन्दा धेरै अघि।
चिसो सामान ढुवानी गर्ने जो कोहीको लागि यो असहज खबर हो। दस मिनेटको लागि गोदामको ढोका खुल्यो। डकमा धेरै बेरसम्म ट्रक सुस्त रह्यो। सेन्सर जसले कसैले पनि क्यालिब्रेट गर्न वास्ता गरेन। ती क्षणहरूले उत्पादन ताजा आउँछ कि लेखाजोखाको रूपमा आउँछ भन्ने निर्णय गर्छन्।
क्षति त्यहाँ हुन्छ जहाँ कसैले हेर्दैन
जब चिसो उत्पादनहरू बिग्रन्छ, दोष श्रृंखलाको अन्तिम देखिने लिङ्कमा जान्छ: डेलिभरी चालक, पसल, घरायसी फ्रिज। धेरैजसो क्षति पहिले नै हुन्छ, ग्राहकले कहिल्यै नदेख्ने बिन्दुहरूमा।
जमेको जामुनहरूको एउटा प्यालेट लिनुहोस्। यसलाई टिपिन्छ, ब्लास्ट-फ्रोजन गरिन्छ, होल्डिङ कूलरमा राखिन्छ, क्षेत्रीय वितरण केन्द्रमा सारिन्छ, क्रस-डक गरिन्छ, दुई राज्यहरूमा चलाइन्छ, र फेरि अनलोड गरिन्छ। प्रत्येक चरणमा तापक्रम विन्डो हुन्छ। तीन घण्टाको लागि एक-तीन डिग्री छुट्छ र शेल्फ लाइफ यसरी संकुचित हुन्छ कि कसैले पनि उत्पादन पग्लिएसम्म देख्न सक्दैन।
त्यसैले कोल्ड चेन फेलियरलाई समात्न धेरै गाह्रो छ। प्रमाणहरू खाइन्छ, फ्याँकिन्छन्, वा सामान्य संकुचन भनेर लेखिन्छन्। मूल कारण लुकेको रहन्छ।
ठूलो फ्रिजर किन्दैमा समस्या समाधान हुँदैन
जब कुनै कम्पनीले उत्पादन गुमाउँदै जान्छ, त्यसको सहज उत्तर भनेको थप कोल्ड स्टोरेज थप्नु हो। ठूला गोदामहरू। चिसो सेटिङहरू। धेरै ट्रकहरूमा नयाँ रिफर युनिटहरू। यो स्पष्ट समाधान जस्तो लाग्छ किनभने समस्या क्षमता समस्या जस्तो सुनिन्छ।
सामान्यतया यस्तो हुँदैन। ठूलो फ्रिजरले उत्पादनलाई केही गर्दैन जुन तातो डकमा चालीस मिनेटसम्म भित्र पस्नु अघि राखिन्छ, र यदि चालकले अर्को उपलब्ध कोल्ड स्टोरेज सुविधामा पुग्न तीन सय माइलको बाटो घुमाउनु पर्यो भने नयाँ रिफर ट्रेलरले केही गर्दैन। भाँचिएको प्रवाहमा उपकरण थप्दा तपाईंलाई अझ महँगो भाँचिएको प्रवाह प्राप्त हुन्छ।
विश्वव्यापी कोल्ड चेन बजार पहिले नै २०३५ सम्ममा तीन गुणा भन्दा बढी हुने ट्रयाकमा छ , र यदि अपरेटरहरूले हार्डवेयर बीचको ह्यान्डअफहरू ठीक नगरी हार्डवेयरमा खर्च गरे भने त्यो खर्चको धेरै हिस्सा खेर जानेछ।
वास्तविक बाधा भनेको कुनै एकल फ्रिजरको आकार मात्र हो। यो फ्रिजरहरू बीचको खाडल हो। ट्रान्जिटमा लाग्ने समय, चेकपोइन्टहरू बीचको माइल, उत्पादन कति पटक हस्तान्तरण हुन्छ भन्ने कुरा हो।
नेटवर्क घनत्वले कच्चा क्षमतालाई उछिन्यो
काम गर्ने कुरा भनेको एक्सपोजर छोटो पार्नु हो। एउटा विशाल हब निर्माण गर्नु र ट्रकहरू समयमै पुग्ने आशा गर्नुको सट्टा उत्पादन सर्ने ठाउँ नजिकै कोल्ड स्टोरेज राख्नुहोस्। धेरै, साना नोडहरू भएको बाक्लो नेटवर्कले उत्पादनले न्यानो यात्रा गर्ने दूरी छोटो पार्छ र बाटोमा स्पर्शको संख्या घटाउँछ।
त्यसैले क्षेत्रीय साझेदारी वर्ग फुटेज भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छ। क्षेत्रीय अपरेटरहरूको राष्ट्रिय कोल्ड चेन नेटवर्कसँग काम गर्ने एक ढुवानीकर्ताले एउटा मेगा-सुविधाले प्रदान गर्न नसक्ने कुरा पाउँछ: निकटता। उत्पादन छोटो दूरीमा सर्छ, कम समयको लागि डकहरूमा बस्छ, र कम अपरिचित हातहरूबाट जान्छ। लाभहरू प्रेस विज्ञप्ति होइन, संकुचन संख्यामा देखिन्छन्।
सञ्चालकहरूले कहाँ ध्यान केन्द्रित गर्नुपर्छ
यदि तपाईं थप हार्डवेयर खरिद नगरी कोल्ड चेन घाटा कम गर्ने प्रयास गर्दै हुनुहुन्छ भने, प्रतिफल सामान्यतया केही अनग्लामर ठाउँहरूमा रहन्छ:
- डक समय। ट्रेलर खोल्ने र प्यालेट कोल्ड स्टोरेजमा पुग्ने बीचको मिनेट भनेको तापक्रमको दुरुपयोगको थुप्रो हो जुन कसैले याद गर्दैन। यसलाई नाप्नुहोस्, यसलाई सीमित गर्नुहोस्, र मानिसहरूलाई संख्यामा राख्नुहोस्।
- हस्तान्तरणहरू। वाहकहरू, गोदामहरू, वा सिफ्टहरू बीचको प्रत्येक स्थानान्तरणले श्रृंखला तोड्ने मौका दिन्छ। कम ह्यान्डअफहरूले राम्रो ह्यान्डअफहरूलाई जित्छन्।
- सेन्सर अनुशासन। तापक्रम लगरहरू तब मात्र उपयोगी हुन्छन् जब कसैले तिनीहरूलाई पढ्छ र तिनीहरूले भनेको कुरामा कार्य गर्दछ। समीक्षा नगरिएको डेटाले भरिएको दराज कुनै पनि डेटा नभए जस्तै हो।
- मार्गको भूगोल। नजिकैको कोल्ड स्टोरेज नभएका लेनहरू त्रुटिको लागि कुनै ठाउँ नभएका लेनहरू हुन्। तपाईंसँग भएको नक्साको वरिपरि योजना बनाउनुहोस्, तपाईंले चाहनुभएको नक्साको वरिपरि होइन।
यो अधिकार पाउने कम्पनीहरूले आफ्ना फ्रिजरहरूको बारेमा धेरै कुरा गर्दैनन्। तिनीहरू आफ्नो प्रवाहको बारेमा कुरा गर्छन्। उपकरणको रूपमा कोल्ड चेन र अनुशासनको रूपमा कोल्ड चेन बीचको भिन्नता यही हो।
