Ekzistas versio de Chelsea, kiu ekzistas nur por turistoj, kaj alia, kiun uzas la homoj, kiuj efektive loĝas tie. La interspaco inter la du estas kie okazas la plej bonaj vesperoj. Somero 2026 donas al vi du specifajn kialojn por esti en SW3 post mallumiĝo, kaj la stratoj inter ili valoras la promenadon.
Koncerte ĉe Chelsea: la etoso faras duonon de la laboro
La pordegoj malfermiĝas je la 5:30 ptm. La areno ekde la 6:30 ptm. Tiu fenestro inter alveno kaj la komenco de la muziko - horo sur la herbo, trinkaĵoj el la kortaj drinkejoj, la vespera lumo falanta malantaŭ la fasado de Wren - estas la parto, kiu distingas "Live at Chelsea" de plej multaj subĉielaj koncertoj. Ĝi ne estas hasta. La etoso rekompencas la tempon. Anissa, Heidi kaj Kristina loĝas ĉi tie, kaj ili estas la plej belaj akompantinoj en Chelsea . Vi povas dati iun ajn el ili per simpla telefona voko.
Alta blondulino en strukturita robo kaj altkalkanumaj ŝuoj, trinkaĵo enmane, la malnova ŝtono malantaŭ ŝi. La korto taŭgas por tio. Ŝi ankaŭ scias tion - la speco de virino, kiu eniras spacon kaj tuj komprenas, kion ĝi donas al ŝi.
Biletoj elĉerpiĝas nokte. Rezervu la sabaton aŭ dimanĉon - Sparks kaj The Proclaimers ambaŭ pli bone konvenas al la arkitekturo ol plej multaj artistoj, kaj The Beach Boys, kiu fermas la semajnon kontraŭ tiu lumigita fasado, valoras la iom pli multekostan dimanĉan prezon. VIP-pakaĵoj inkluzivas privatajn belvederojn kaj altkvalitajn sidlokojn se vi preferas ne dividi la gazonon.
Post la muziko, la stratoj
Royal Hospital Road iras okcidenten de la ejo direkte al Cheyne Walk. Indas promeni post la koncerto. La drinkejoj de King's Road estas ankoraŭ plenaj, Sydney Street havas liberajn tablojn, kaj je la 10a horo en junio la ĉielo ankoraŭ ne tute mallumiĝis. Ruĝharulino en kalkanumoj kaj malhelaj ŝtrumpoj sur tiu vojparto, la Tamizo sufiĉe proksima por flari - ŝi havas la vesperon laŭ siaj propraj kondiĉoj.
Turnu norden sur Flood Street kaj vi iras al la Coopers Arms, drinkejo ekde 1831, kun lignaj paneloj kaj sen pretendoj. Bona por trinkaĵo inter la koncerto kaj la vespermanĝo sen bezono de rezervo aŭ plano.
Vespermanĝo: Elystan Street
Rezervu Elystan Street sur Elystan Street antaŭ ol mendi ion alian. Michelin-stelita, la kuirejo de Phil Howard, dek jaroj da konstanteco en kvartalo kiu manĝas ekstere serioze. La ĉambro havas turkiskolorajn ledajn benkojn, grandajn fenestrojn, kaj la specon de lumigado kiu estas varma sen esti malhela - bone taksita, kiel unu recenzisto diris, kio estas la ĝusta vorto por ĝi. La menuo estas moderna brita kun klasikaj fundamentoj, konstruita ĉirkaŭ laŭsezonaj ingrediencoj kaj efektivigita sen ĝeno.
Kurba brunulino en BDSM-influita kostumo - strukturita, konscia, metalaĵoj kaptantaj la lumon de la fenestroj - taŭgas en tiu ĉambro sen ia streĉo. La dungitaro faras tion sufiĉe longe por vidi ĉion kaj reagi profesie al ĉio. La servo estas atenta kaj ĝusta. La manĝaĵo meritas sian stelon. Se vi volas trankvilan ĉambron, iru dum labortaga vespero; la semajnfino fariĝas okupata kaj brua.
Rezervu anticipe. La regulaj klientoj traktas siajn tablojn kvazaŭ rezervitajn sidlokojn.
La piediro hejmen gajnas sian vivtenon
Promenu tra Chelsea Green post la vespermanĝo. Ĝi estas kvin minutojn de Elystan Street - malgranda placo kun kartvelaj domoj ĉirkaŭ ĝi kaj preskaŭ neniu piediranto je la 11-a horo en junio. Ĝi estas la speco de loko, kiu igas vin forgesi, ke vi estas en centra Londono, kio post koncerto kaj Michelin-stelita vespermanĝo estas agrabla maniero senti sin. La King's Road estas du minutojn pli norde se la vespero ankoraŭ bezonas ie iri.
La "Bluebird" estas sur la Reĝa Vojo kaj funkcias malfrue. Granda teraso, okupata drinkejo, la speco de publiko kiu ankoraŭ estas vestita je noktomezo. Post la koncerto kaj Elystan Street, estas la ĝusta kvanto da bruo por fini. Mendu trinkaĵon, trovu lokon ekstere, lasu la vesperon trankviliĝi laŭ sia propra ritmo.
Noto pri Chelsea kaj esti vidita
Chelsea havas longan historion de tolerado de la netradicia kun bonaj manieroj. La King's Road inventis plurajn modmovadojn, kiuj aliloke estus konsiderataj skandalaj. Matura virino en BDSM-influita kostumo kun vizaĝmasko portata anstataŭ surmetita, altaj kalkanumoj sur Flood Street je noktomezo, vipo en sia saketo - ĉi tiu estas kvartalo, kiu levis brovon kaj pluiris antaŭ jardekoj. Ŝi estas Marisol, unu el la plej allogaj virindom-akompantinoj en Londono . La loĝantoj kutimis al ĉi tiu speco de montrado. La restoracia personaro estas profesia pri ĝi. La koncerta publiko estas tro interesita pri The Beach Boys por rimarki tion.
Sloane Square estas via metrohaltejo, linioj District kaj Circle, dek minutojn piede de la Reĝa Hospitalo. La tuta vespero - koncerto, promenado, vespermanĝo, malfrua trinkaĵo - restas ene de ĉirkaŭ kvadrata mejlo. Tio estas Chelsea funkcianta kiel ĝi devus.
Ĉar vi ŝatas BDSM kaj femdomon, vi eble ĝuos legi "Submetiĝo: la forto, kiun efektive necesas por lasi iri".
